Het hele leven bestaat uit aaneenschakelingen van afscheid nemen. Van gedag zeggen bij de kassa van de supermarkt, gedag zeggen tegen die vriendin waarmee je op het terras hebt gezeten tot definitief afscheid nemen van je werk, je geliefde of je huis. Als je er over nadenkt ben je de godsganze dag bezig met afscheid nemen.

Soms is het er de tijd voor, soms niet. Ik weet dat dit nu de juiste tijd is. Ik weet dat Frontaal zijn langste tijd gehad heeft en dat ik ook niet een nieuwe blog zal openen, dat het genoeg is geweest. Dat het bijna zes jaar lang week in, week uit bezig zijn met ‘wat schrijf ik vandaag’ en ‘is dit niet wat voor een blog’ echt een verslaving was geworden. Eerste op 20six, later op Fanfarefem, toen het blogleven zijn hoogtij beleefde en uiteindelijk op Frontaal.

In die drie maanden in Zuid-Afrika ben ik van mijn verslaving afgekickt. Het gevoel is weg, de drive om woorden te schrijven verdwenen en de zinloosheid van deze tijdbesteding ineens maar al te duidelijk. Wat heb je eraan?

En nu, na zes weken nadenken heb ik eindelijk de woorden gevonden. Die woorden die zo moelijk lijken, maar eigenlijk zo eenvoudig zijn. Ik neem afscheid, ik zeg bij deze gedag. Mijn leven scheidt zich vandaag definitief van Frontaal. Bedankt voor al die jaren. Tot ooit misschien. Wie weet. Want misschien wordt ik wel zo’n bloggende kersverse moeder die alle eerste hapjes, boertjes en slaapjes wil vastleggen… Misschien ook niet. Het leven valt niet te plannen en dat moeten we ook niet willen. En met die woorden in gedachten tik ik nu hieronder mijn laatste witregel.

Dag! Het ga jullie goed!

En daar was ik weer! Het is raar om terug te zijn in Nederland. Koud vooral. Terwijl jullie zeggen dat het eindelijk lekker warm begint te worden, zit ik bibberend met thermosokken aan onder mijn warme fleecedekentje. Het is behoorlijk afkicken van drie maanden rond de dertig graden naar minder dan twintig (en zondag zelfs maar 11)! Maar ik moet niet alleen wennen aan ijselijke temperaturen, in Nederland rijden we weer rechts. Was ik EIN-DE-LIJK gewend aan eerst naar rechts kijken, dan naar links en dan weer naar rechts, hier moet ik bij het oversteken weer drie keer nadenken hoe het ook alweer zat. Achterin de auto zit ik steeds weer in paniek met mijn armen te zwaaien wanneer ik ervan overtuigd ben dat papa de rotonde de verkeerde kant op neemt. Hmmm, ik heb duidelijk de meeste kilometers in mijn leven aan de linkerkant van de weg gereden. Haha!

Ook besef ik steeds nét iets te laat dat het hier raar is om wildvreemde mensen enthousiast te begroeten en dan nog zoiets. In Zuid-Afrika staan de verkeerslichten aan de overkant van het kruispunt. Diep in gedachten stond ik gisterenmiddag met mijn fiets voor het stoplicht te staren naar (bleek achteraf) het voetgangerslicht, toen ineens de auto naast mij, voor mij langs rechtsaf sloeg. "Huh?! Rijdt hij nou gewoon door ROOD!?" was mijn gedachte, waarna ik me plots realiseerde dat ik niet naar het juiste licht aan het kijken was.

Het zijn die kleine dingetjes die me doen beseffen dat ik nog even moet omschakelen, maar het verwachte zwarte gat, wat ik vijf jaar geleden na mijn drie maanden in Frankrijk heel erg had, blijft vooralsnog uit. Ik ben niet down, verdrietig en weet niet wat ik moet gaan doen. Het is, om in apartheidstermen te blijven, meer een Coloured gat te noemen, een super blij gevoel om alles wat ik heb mogen zien en meemaken met een klein bitter randje omdat het nu alweer voorbij is.

Een paar dagen terug in Nederland doet me alweer ruiken aan het gehaaste en volgeplande leventje van menigeen hier en wat ook weer op mij staat te wachten. Ik adem nog even de vrijheid van deze eerste week in, nu ik nog lege agendabladzijden heb en waarin ik me met gedachten op oneindig (en onder een dik fleecedeken) nog even in Zuid-Afrika kan wanen. En dat Afrika-gevoel, het gevoel alle tijd van de wereld te hebben, probeer ik krampachtig vast te houden, terwijl ik stukje bij beetje mijn leventje weer oppak. En daarbij mijn blog op web-log voor het eerst sinds maanden weer open.

En daar was ik weer, maar ik moet nog even wennen…

En daar was ik weer! Het is raar om terug te zijn in Nederland. Koud vooral. Terwijl jullie zeggen dat het eindelijk lekker warm begint te worden, zit ik bibberend met thermosokken aan onder mijn warme fleecedekentje. Het is behoorlijk afkicken van drie maanden rond de dertig graden naar minder dan twintig (en zondag zelfs maar 11)! Maar ik moet niet alleen wennen aan ijselijke temperaturen, in Nederland rijden we weer rechts. Was ik EIN-DE-LIJK gewend aan eerst naar rechts kijken, dan naar links en dan weer naar rechts, hier moet ik bij het oversteken weer drie keer nadenken hoe het ook alweer zat. Achterin de auto zit ik steeds weer in paniek met mijn armen te zwaaien wanneer ik ervan overtuigd ben dat papa de rotonde de verkeerde kant op neemt. Hmmm, ik heb duidelijk de meeste kilometers in mijn leven aan de linkerkant van de weg gereden. Haha!

Ook besef ik steeds nxe9t iets te laat dat het hier raar is om wildvreemde mensen enthousiast te begroeten en dan nog zoiets. In Zuid-Afrika staan de verkeerslichten aan de overkant van het kruispunt. Diep in gedachten stond ik gisterenmiddag met mijn fiets voor het stoplicht te staren naar (bleek achteraf) het voetgangerslicht, toen ineens de auto naast mij, voor mij langs rechtsaf sloeg. "Huh?! Rijdt hij nou gewoon door ROOD!?" was mijn gedachte, waarna ik me plots realiseerde dat ik niet naar het juiste licht aan het kijken was.

Het zijn die kleine dingetjes die me doen beseffen dat ik nog even moet omschakelen, maar het verwachte zwarte gat, wat ik vijf jaar geleden na mijn drie maanden in Frankrijk heel erg had, blijft vooralsnog uit. Ik ben niet down, verdrietig en weet niet wat ik moet gaan doen. Het is, om in apartheidstermen te blijven, meer een Coloured gat te noemen, een super blij gevoel om alles wat ik heb mogen zien en meemaken met een klein bitter randje omdat het nu alweer voorbij is.

Een paar dagen terug in Nederland doet me alweer ruiken aan het gehaaste en volgeplande leventje van menigeen hier en wat ook weer op mij staat te wachten. Ik adem nog even de vrijheid van deze eerste week in, nu ik nog lege agendabladzijden heb en waarin ik me met gedachten op oneindig (en onder een dik fleecedeken) nog even in Zuid-Afrika kan wanen. En dat Afrika-gevoel, het gevoel alle tijd van de wereld te hebben, probeer ik krampachtig vast te houden, terwijl ik stukje bij beetje mijn leventje weer oppak. En daarbij mijn blog op web-log voor het eerst sinds maanden weer open.

En daar was ik weer, maar ik moet nog even wennen…

Voor iedereen die hier wanhopig zoekt naar nieuwe verhaaltjes, ik zit sinds 4 januari in Zuid-Afrika. Daar maak ik ook vanalles mee, dus kijk mee op mijn reisblog!

Voor iedereen die hier wanhopig zoekt naar nieuwe verhaaltjes, ik zit sinds 4 januari in Zuid-Afrika. Daar maak ik ook vanalles mee, dus kijk mee op mijn reisblog!

Hectisch en vooral uitputtend kan ik de afgelopen weken omschrijven. Wat een hoop dingen moeten er last minute nog geregeld worden wanneer je zo lang weg gaat. Ik had alles best goed op orde, vond ik zelf. Een keurige to do-list, waarvan het meeste weken geleden al was afgestreept.
Maar dan komt er natuurlijk altijd iets wat dan toch minder goed geregeld leek. OF beter gezegd, wat wel goede geregeld was, maar waar de Nederlandse bureaucratie weer een stokje voor steekt, en waardoor je flexibiliteit behoorlijk op de proef gesteld wordt.

En dus heb ik geen creditcard in Zuid-Afrika. Overkomelijk, zou je denken, een aantal jaar geleden had vrijwel niemand er één. Maar ook eng, want ik ga wel helemaal alleen. Wat dan als je pinpas het niet meer doet. En ik moet een auto huren, kan dat zonder creditcard? Dat leverde dus enige vorm van paniek op, maar zoals altijd komt alles weer goed en vonden we een goede, hoewel niet de meest ideale, oplossing.

Nu heb ik gisteren de laatste spulletjes in mijn backpack gepropt. En weegt hij wonderbaarlijk genoeg maar om en nabij de 13 kilo. Wat me dan weer engszins zorgen baart. Ben ik niets vergeten!?
Maar goed he, daar vinden we dan tegen die tijd ook wel weer een oplossing voor. In Afrika hebben ze ook winkels.  

Toch kan ik niet meer zeggen dat ik, met nog ongeveer 24 uur Nederlandse kou op de teller, volledig in control ben. Eigenlijk alles behalve dat. Voor mijn gevoel heb ik totaal geen overzicht meer. Ren ik van hot naar her, is de structuur in mijn doen en laten aardig zoek en word ik om de haverklap onderbroken door onverwachte, maar meer dan gewaardeerde bezoekjes. Zo moet een gemiddelde ADHD’er zich ongeveer voelen, schat ik. Tijd om alle lieve nieuwjaars- en goede reis berichtjes en/of gemiste oproepen te beantwoorden is tot nu toe (nog) niet gelukt. Sorry!

Kortom, eigenlijk kan ik niet wachten tot ik in dat vliegtuig zit en alles is zoals het is. Dat niemand meer aan m’n hoofd zeurt en lijstjes lijstjes blijven. Nog één dag!
Maar dat betekent daarnaast ook meteen dat er nog maar één dag over is om iedereen gedag te zeggen en nog even te kletsen, lachen en knuffelen met vrienden en familie. En als je daarover nadenkt, dan is één dag eigenlijk best wel kort…

Hectisch en vooral uitputtend kan ik de afgelopen weken omschrijven. Wat een hoop dingen moeten er last minute nog geregeld worden wanneer je zo lang weg gaat. Ik had alles best goed op orde, vond ik zelf. Een keurige to do-list, waarvan het meeste weken geleden al was afgestreept.
Maar dan komt er natuurlijk altijd iets wat dan toch minder goed geregeld leek. OF beter gezegd, wat wel goede geregeld was, maar waar de Nederlandse bureaucratie weer een stokje voor steekt, en waardoor je flexibiliteit behoorlijk op de proef gesteld wordt.

En dus heb ik geen creditcard in Zuid-Afrika. Overkomelijk, zou je denken, een aantal jaar geleden had vrijwel niemand er xe9xe9n. Maar ook eng, want ik ga wel helemaal alleen. Wat dan als je pinpas het niet meer doet. En ik moet een auto huren, kan dat zonder creditcard? Dat leverde dus enige vorm van paniek op, maar zoals altijd komt alles weer goed en vonden we een goede, hoewel niet de meest ideale, oplossing.

Nu heb ik gisteren de laatste spulletjes in mijn backpack gepropt. En weegt hij wonderbaarlijk genoeg maar om en nabij de 13 kilo. Wat me dan weer engszins zorgen baart. Ben ik niets vergeten!?
Maar goed he, daar vinden we dan tegen die tijd ook wel weer een oplossing voor. In Afrika hebben ze ook winkels.  

Toch kan ik niet meer zeggen dat ik, met nog ongeveer 24 uur Nederlandse kou op de teller, volledig in control ben. Eigenlijk alles behalve dat. Voor mijn gevoel heb ik totaal geen overzicht meer. Ren ik van hot naar her, is de structuur in mijn doen en laten aardig zoek en word ik om de haverklap onderbroken door onverwachte, maar meer dan gewaardeerde bezoekjes. Zo moet een gemiddelde ADHD’er zich ongeveer voelen, schat ik. Tijd om alle lieve nieuwjaars- en goede reis berichtjes en/of gemiste oproepen te beantwoorden is tot nu toe (nog) niet gelukt. Sorry!

Kortom, eigenlijk kan ik niet wachten tot ik in dat vliegtuig zit en alles is zoals het is. Dat niemand meer aan m’n hoofd zeurt en lijstjes lijstjes blijven. Nog xe9xe9n dag!
Maar dat betekent daarnaast ook meteen dat er nog maar xe9xe9n dag over is om iedereen gedag te zeggen en nog even te kletsen, lachen en knuffelen met vrienden en familie. En als je daarover nadenkt, dan is xe9xe9n dag eigenlijk best wel kort…

Mijn kerst was dit jaar niet veel bijzonders. Net als voorgaande jaren vlak tevoren nog even een paar dagen flink hard werken, dan een paar dagen, dit jaar zo’n stuk of drie, flink eten en ergens tussendoor relaxen, kerstfilms kijken en drankjes doen met vriendinnen.

Het enige verschil is dat ik dit jaar moe was. Echt moe. Niet zomaar moe, nee, doodmoe. Ik verweet het vier dagen om zeven uur in de morgen paraat en actief bij Appies op de broodafdeling, maar nu, na drie dagen onophoudelijk gerust, bijtijds in bed, maar vooral erg laat eruit begin ik een beetje te twijfelen.

Want ik ben nog steeds enorm moe. “Heb je geen Q-koorts dan?” vraagt moe-lief bezorgd. “Je had toen een paar maanden geleden zo’n weekend lang ondragelijke hoofdpijnen.”

Het zou best kunnen. Als je naar die stippenkaart kijkt dan.

Maar ja. Waar zijn dan die koorts, onverklaarbare spierpijn en de rest van al die geitige kenmerken?

“Misschien moet je toch nog even laten bloedprikken, hoor!” gaat moe-lief verder. “Maar daar heb ik geen tijd meer voor.” stribbel ik een beetje tegen. Nog drie doodgewone, doordeweekse dagen alvorens ik het vliegtuig bestijg. Drie vólle dagen ook, welteverstaan.

En dat brengt ons bij het einde van dit clue-loze stukje. Want morgenochtend moet mag ik weer om 5.30 naast mijn bed staan om half Oss van versgebakken broodjes te voorzien… *gaap*

Mijn kerst was dit jaar niet veel bijzonders. Net als voorgaande jaren vlak tevoren nog even een paar dagen flink hard werken, dan een paar dagen, dit jaar zo’n stuk of drie, flink eten en ergens tussendoor relaxen, kerstfilms kijken en drankjes doen met vriendinnen.

Het enige verschil is dat ik dit jaar moe was. Echt moe. Niet zomaar moe, nee, doodmoe. Ik verweet het vier dagen om zeven uur in de morgen paraat en actief bij Appies op de broodafdeling, maar nu, na drie dagen onophoudelijk gerust, bijtijds in bed, maar vooral erg laat eruit begin ik een beetje te twijfelen.

Want ik ben nog steeds enorm moe. “Heb je geen Q-koorts dan?” vraagt moe-lief bezorgd. “Je had toen een paar maanden geleden zo’n weekend lang ondragelijke hoofdpijnen.”

Het zou best kunnen. Als je naar die stippenkaart kijkt dan.

Maar ja. Waar zijn dan die koorts, onverklaarbare spierpijn en de rest van al die geitige kenmerken?

“Misschien moet je toch nog even laten bloedprikken, hoor!” gaat moe-lief verder. “Maar daar heb ik geen tijd meer voor.” stribbel ik een beetje tegen. Nog drie doodgewone, doordeweekse dagen alvorens ik het vliegtuig bestijg. Drie vólle dagen ook, welteverstaan.

En dat brengt ons bij het einde van dit clue-loze stukje. Want morgenochtend moet mag ik weer om 5.30 naast mijn bed staan om half Oss van versgebakken broodjes te voorzien… *gaap*

Mijn kerst was dit jaar niet veel bijzonders. Net als voorgaande jaren vlak tevoren nog even een paar dagen flink hard werken, dan een paar dagen, dit jaar zo’n stuk of drie, flink eten en ergens tussendoor relaxen, kerstfilms kijken en drankjes doen met vriendinnen.

Het enige verschil is dat ik dit jaar moe was. Echt moe. Niet zomaar moe, nee, doodmoe. Ik verweet het vier dagen om zeven uur in de morgen paraat en actief bij Appies op de broodafdeling, maar nu, na drie dagen onophoudelijk gerust, bijtijds in bed, maar vooral erg laat eruit begin ik een beetje te twijfelen.

Want ik ben nog steeds enorm moe. “Heb je geen Q-koorts dan?” vraagt moe-lief bezorgd. “Je had toen een paar maanden geleden zo’n weekend lang ondragelijke hoofdpijnen.”

Het zou best kunnen. Als je naar die stippenkaart kijkt dan.

Maar ja. Waar zijn dan die koorts, onverklaarbare spierpijn en de rest van al die geitige kenmerken?

“Misschien moet je toch nog even laten bloedprikken, hoor!” gaat moe-lief verder. “Maar daar heb ik geen tijd meer voor.” stribbel ik een beetje tegen. Nog drie doodgewone, doordeweekse dagen alvorens ik het vliegtuig bestijg. Drie vólle dagen ook, welteverstaan.

En dat brengt ons bij het einde van dit clue-loze stukje. Want morgenochtend moet mag ik weer om 5.30 naast mijn bed staan om half Oss van versgebakken broodjes te voorzien… *gaap*