Het hele leven bestaat uit aaneenschakelingen van afscheid nemen. Van gedag zeggen bij de kassa van de supermarkt, gedag zeggen tegen die vriendin waarmee je op het terras hebt gezeten tot definitief afscheid nemen van je werk, je geliefde of je huis. Als je er over nadenkt ben je de godsganze dag bezig met afscheid nemen.

Soms is het er de tijd voor, soms niet. Ik weet dat dit nu de juiste tijd is. Ik weet dat Frontaal zijn langste tijd gehad heeft en dat ik ook niet een nieuwe blog zal openen, dat het genoeg is geweest. Dat het bijna zes jaar lang week in, week uit bezig zijn met ‘wat schrijf ik vandaag’ en ‘is dit niet wat voor een blog’ echt een verslaving was geworden. Eerste op 20six, later op Fanfarefem, toen het blogleven zijn hoogtij beleefde en uiteindelijk op Frontaal.

In die drie maanden in Zuid-Afrika ben ik van mijn verslaving afgekickt. Het gevoel is weg, de drive om woorden te schrijven verdwenen en de zinloosheid van deze tijdbesteding ineens maar al te duidelijk. Wat heb je eraan?

En nu, na zes weken nadenken heb ik eindelijk de woorden gevonden. Die woorden die zo moelijk lijken, maar eigenlijk zo eenvoudig zijn. Ik neem afscheid, ik zeg bij deze gedag. Mijn leven scheidt zich vandaag definitief van Frontaal. Bedankt voor al die jaren. Tot ooit misschien. Wie weet. Want misschien wordt ik wel zo’n bloggende kersverse moeder die alle eerste hapjes, boertjes en slaapjes wil vastleggen… Misschien ook niet. Het leven valt niet te plannen en dat moeten we ook niet willen. En met die woorden in gedachten tik ik nu hieronder mijn laatste witregel.

Dag! Het ga jullie goed!