En daar was ik weer! Het is raar om terug te zijn in Nederland. Koud vooral. Terwijl jullie zeggen dat het eindelijk lekker warm begint te worden, zit ik bibberend met thermosokken aan onder mijn warme fleecedekentje. Het is behoorlijk afkicken van drie maanden rond de dertig graden naar minder dan twintig (en zondag zelfs maar 11)! Maar ik moet niet alleen wennen aan ijselijke temperaturen, in Nederland rijden we weer rechts. Was ik EIN-DE-LIJK gewend aan eerst naar rechts kijken, dan naar links en dan weer naar rechts, hier moet ik bij het oversteken weer drie keer nadenken hoe het ook alweer zat. Achterin de auto zit ik steeds weer in paniek met mijn armen te zwaaien wanneer ik ervan overtuigd ben dat papa de rotonde de verkeerde kant op neemt. Hmmm, ik heb duidelijk de meeste kilometers in mijn leven aan de linkerkant van de weg gereden. Haha!

Ook besef ik steeds nxe9t iets te laat dat het hier raar is om wildvreemde mensen enthousiast te begroeten en dan nog zoiets. In Zuid-Afrika staan de verkeerslichten aan de overkant van het kruispunt. Diep in gedachten stond ik gisterenmiddag met mijn fiets voor het stoplicht te staren naar (bleek achteraf) het voetgangerslicht, toen ineens de auto naast mij, voor mij langs rechtsaf sloeg. "Huh?! Rijdt hij nou gewoon door ROOD!?" was mijn gedachte, waarna ik me plots realiseerde dat ik niet naar het juiste licht aan het kijken was.

Het zijn die kleine dingetjes die me doen beseffen dat ik nog even moet omschakelen, maar het verwachte zwarte gat, wat ik vijf jaar geleden na mijn drie maanden in Frankrijk heel erg had, blijft vooralsnog uit. Ik ben niet down, verdrietig en weet niet wat ik moet gaan doen. Het is, om in apartheidstermen te blijven, meer een Coloured gat te noemen, een super blij gevoel om alles wat ik heb mogen zien en meemaken met een klein bitter randje omdat het nu alweer voorbij is.

Een paar dagen terug in Nederland doet me alweer ruiken aan het gehaaste en volgeplande leventje van menigeen hier en wat ook weer op mij staat te wachten. Ik adem nog even de vrijheid van deze eerste week in, nu ik nog lege agendabladzijden heb en waarin ik me met gedachten op oneindig (en onder een dik fleecedeken) nog even in Zuid-Afrika kan wanen. En dat Afrika-gevoel, het gevoel alle tijd van de wereld te hebben, probeer ik krampachtig vast te houden, terwijl ik stukje bij beetje mijn leventje weer oppak. En daarbij mijn blog op web-log voor het eerst sinds maanden weer open.

En daar was ik weer, maar ik moet nog even wennen…